امروز  

عنوان: ماهنامه نهضت اسلامی افغانستان (شماره سوم)

موضوع: مجله

داونلود فایل:
خلاصه:

نهضت اسلامی افغانستان هفته ای لویه جرگه مشورتی را که در آن پیمان امنیتی با آمریکا به بحث گرفته می شود، هفته سیاه پیمان با سیا نامید.

این عنوان شکی نیست که برای برخی از مردم افغانستان زننده وتند تعبیر گردیده باشد. ومبتنی بر برداشت های برخی از مردم که بدون شک ابهام های زیادی نیز در این زمینه مطرح می گردد. براین مبنا بی جانخواهد بود تا بر روی منطق این نام گذاری و همایشی که در محور آن برگزار گردید اندک درنگی داشته باشیم .

پیش از بحث اصلی مان اشاره کوتاه ومختصری به منطق کسانی که طرفدار بستن پیمان با شرط  وقید های امریکا هستند نیز داشته باشیم . می گویند که عقد این موافقت نامه برای افغانستان ضمانت های امنیتی، سرازیر شدن کمک های اقتصادی، توسعه رفاه اجتماعی و... را به بار خواهد آورد. این بیان ، خلاصه وشیره این منطق است.

اگر به این موضوع دقیقا پرداخته شود به دقت مشخص می گردد که دراین منطق تا چه اندازه نشانه های ضعف هویدا و دلایل سستی آن واضح وروشن است.

قیمت افغانستان چند است؟

باید نخست به این سوال پاسخی را از مخیله امریکا یی ها بدست آوریم . امریکایی ها هرگز برسر افغانستان قیمت نگذاشته اند. اگر موضوع خریداری هم باشد ، امریکایی ها یکبار هم به سان خریدار برسر این کالا ظاهر نشده اند. در هر معامله ای بدیهی است که کالای های قابل تبادله مشخص ومعین می باشد و رغبت طرفین معامله نیز بر سراین معامله نیز نقش اساسی مهم وکلیدی دارد. اساسا معامله خود زاده نیاز طرفین به تامین ما یحتاج شان را مشخص می نماید.

حال به نقد باید بنشینیم و ارزیابی کنیم ونیازهای مان راکه از درون این پیمان باید تامین شود را بررسی وردیف نماییم؛ مثلا مادر قدم نخست مانند نیازمندی مان به آب و هوا، محتاج سخت به امنیت هستیم . می خواهیم بها بدهیم و این ضرورت را مرفوع نماییم. آیا امنیت از ما چه بهایی می طلبد؟  باید به این پرسش ها پاسخ داد. امنیت یعنی رفع نگرانی ای که در حیات روزمره شهر وند یک کشور اخلال وارد نموده و سلامت خاطر مادی ومعنوی اورا خدشه دار می سازد و ارزش های فردی واجتماعی وی را تهدید نماید . رفع این اشکال وآسیب یعنی تامین امنیت. حال ما ببینیم که این پیمان با این پیشینه حضورمسلط امریکایی ها این نتیجه را به دست می دهد ویا خیر؟ واقعیت این است که منطق مسلط برمالیه دهندگان امریکایی و نیز منافع همه جانبه ی مادی دولت مردان امریکایی حاضر نیست تا به این کالای مورد نیاز مردم افغانستان (تامین امنیت) این گونه بهای  بگذارد. اصلا امریکایی ها در تامین آرامش مردم افغانستان این گونه سرمایه گذاری ای را پذیرا نبوده و درمقابل آنچه می گیرند چیزمورد نیاز مردم افغانستان را نمی پردازند. به دیگرموارد مورد نیاز مردم افغانستان هنوز نمی پردازیم. افغانستان آسیب جدی از سوی پاکستانی ها ودستگاه استخبارات آنان تا اکنون دیده است. آیا آمریکا حاضر است تا بر دولت آن کشور یک باردیگر بگوید که اگر در افغانستان صلح را پاس نداشته باشید شمارا به تاریخ عصر حجر تبدیل تان می کنم! – همانگونه که ریچارد بوچر عین سخن را برای پرویز مشرف رئیس جمهور وقت پاکستان بعد از حملات یازدهم سپتامبرگفت - . میدانیم توقع این گونه موقف گیری امریکایی ها در برابر پاکستان که یکی از عامل مهم در بد امنی های افغانستان است، امراشتباهی است.

معادله را برعکس می کنیم ؛ می گوییم که امنیت را می گذاریم سرجایش، اقتصاد افغانستان را باهمین نیرو های نیمه تمام اردو وپولیس به کارمی اندازیم . برنامه های کلان اقتصادی را جهت جذب مردم وحل مشکلات شان وکاهش بخشیدن به زمینه های تربیت مخالفان ونیز محدود سازی خاستگاه های مردمی آنان، روی دست می گیریم . آیا امریکا حاضراست تا این کار را هم برای ما انجام دهد؟ بیاید شبیه بند برقی که بر رود کلرادو تاسیس نمود ، بسازد وافغانستان خشک وبایر را مبدل به یک سرزمین زراعتی حاصل خیز نماید.مردم هم بروند پی دهقانی و محصولات از زمین. تا حال که دیده شده است امریکایی ها در افغانستان همان ساختمان های نظامی وبارک های خود شان را از چوب و اشیای یک بارمصرف بنا نموده اند. چه برسد به برنامه های بزرگ اقتصادی. پس آنان آیا حاضر به این خواهند شد که دراین وطن دست به عمران پروژه های کلان بزنند؟ تا حال به این کار اندک ترین علاقه مندی نشان نداده اند.

در معادن افغانستان نیز امیدی نیست که امریکایی ها برای سرمایه گذاری جهت استفاده از آن آمادگی از خود نشان دهند. این امریکایی ها نخواستند ویا اجازه نمی دهند که حتا شرکت های خود شان در پروژه های کلان افغانستان سرمایه های کلان خویش را به کاراندازند. این امر نشان دهنده این است  که امریکایی ها به ثبات وامنیت افغانستان باور واعتماد ندارند. ورنه همین تیم های حاکم بر امریکا شرکای بزرگ کمپنی های اقتصادی اند. مواصلات افغانستان عرصه ای بوده است که امریکایی ها در آن برای افغانستان می توانند حساب باز نمایند و بگویند که این هم همکاری . اماواضح است که این سرمایه گذاری کاربرد دو گانه به نفع امریکایی ها داشته است. اصلا طی این دوازه سال خود امریکایی ها در انتقالات وترانزیت خود نیازمند این بودند که باید برروی جاده های خاکی افغانستان وضعیتی پدید آورند تا تردد وسایط سنگین خود شان تسهیل گردد و نیز در تلفات ناشی از مین گذاری های کنار جاده کاهش به عمل آید. کار برد دیگر آن این بوده است که این بخش ازسرمایه گذاری های امریکایی ها منجربه بروز فساد مالی بزرگی گردیده است که اکثراین سرمایه ها به کشور امریکا بازگشت نموده است.

سوال این جاست که افغانستان دارای چه قیمتی نزد امریکایی هاست؟ پیرامون این پاسخ – نه اصل پاسخ – باید گفت که در قدم نخست این افغانستان برای امریکایی ها دارای چه کار بردی می تواند باشد؟ واضح است که در منطقه کشوری به سان افغانستان برای پایگاه سازی بدون درد سر هیچ کشوری نیست. ازبکستان یک پایگاه موقتی در ترمذ به امریکایی هاداد و اندک مدتی بعد به بسیار افتضاح امریکایی هارا از آن پایگاه اخراج نمود. دیگر بحثی از ازبکستان دراجندای پایگاه سازی امریکایی هانیست.

تاجکستانی که دور افتاده و نقطه اعمال فشار برهیچ کشور مهمی به شمار نمی رود، نیز هیچ مرغوبیتی برای امریکاییان ندارد، افزون براین کشور تاجیک ها هنوز هم از خطوط تحت قیمومیت روس ها به شمار می رود که این امر مشکل جدی درامر پایگاه سازی و کار برد این پایگاه ها در جهت مصالح امریکایی ها به شمارمی رود.

پاکستان روشن است که بیش از آنچه که تابه حال با امریکا داشته وانجام داده قادر به چیزی بیشتر نیست. این پاکستان با بازی دوگانه ای که در پیشرو دارد نباید اندک ترین اعتمادی نزد امریکایی هادرامر پایگاه سازی داشته باشد . چون این کشور درعین زمان دو دشمن خونی را درخود جای داده بوده است. در چند سال اخیر پایگاه های جاکوب آباد وشمسی پاکستان بهترین محلی بوده است برای پرواز های طیاره های بدون سرنشین= (پهپادها)؛ آمریکا ودر عین حال این کشور مهمان دار (!) اسامه بن لادن در جوار پایگاه نظامی ایبت آباد نیز بوده است؛ دو پایگاه دراختیار دو طرف باهم دشمن . پاکستان دیگر یعنی کیست؟

تنها می ماند افغانستان، کشوری که در دوجبهه مشکلات دارد. نظام ومخالفین آن که جنگ گرم است .ودوم ناهنجاری های سیاسی ، اقتصادی و ... که در جبهه سرد حکومت جاری است.

نهضت اسلامی افغانستان با این منطق هفته یاد شده را هفته سیاه خواند وپیش پای اهل سیاست ومردم افغانستان این علامه سوالیه بزرگ را نهاد که باتوجه به این همه مسایل پس؛ قیمت افغانستان چند است؟

 

 

 

به اشتراک بگذاريد:

ابتدای مطلب

 

امکانات
تعداد بازدید: 451
دریافت
ارسال به ایمیل
صفحه قابل چاپ
معرفی به دوستان
تازه های پایگاه

 . عنوان بخش: معرفی نهضت اسلامی

اساسنامه نهضت اسلامی افغانستان ...

 . عنوان بخش: فعالیت های نهضت اسلامی

از دهم محرم الحرام (عاشورای ...

 . عنوان بخش: معرفی نهضت اسلامی افغانستان

شوراي فرهنگي حاميان قدس شريف، ...

 . عنوان بخش: بیت المقدس

پخش اذان در کلیساها

 . عنوان بخش: تحولات جهان اسلام

گرفتاری و اعدام رهبران جماعت ...

 . عنوان بخش: امت مسلمه

اسلام در فرانسه ممنوع خواهد شد

 . عنوان بخش: استعمار فکری

تجدید و نوگرائی در دین

 . عنوان بخش: آرشیو اخبار و اطلاعیه ها

فراخوان کنفرانس یک روزه با ...

 . عنوان بخش: انتشارات

فصلنامه فکر؛ ترجمان فکر و اندیشه ...

 . عنوان بخش: گالری تصاویر

بزرگداشت از عاشورا در ننگرهار

 . عنوان بخش: بازتاب

سعی رهبران حکومت وحدت ملی به ...